Κάθε φορά που ντύνεται την ποίηση αρπάζει τη μάσκα απ' το πιο ψηλό ντουλάπι στην κουζίνα -εκεί πίσω από τη ζάχαρη- και σιμώνει στο νεροχύτη μέχρι να γεμίσει όλες τις σακούλες με τα δάκρυά του να τα ταϊσει στη χύτρα μέχρι εκείνη να βαρεθεί να βράζει μέχρι το νερό να θυμώσει και σύννεφα να γίνει Ψηλά, για ν' ακουμπήσει πάλι τη μάσκα στο βάθος δεξιά, πίσω πίσω να τη θάψει και να πάρει τη ζάχαρη μέχρι σταλαγμίτης να πέσει πάλι το νερό - κλάμα από τους ουρανούς Χαμηλά, στο ποτάμι έξω από το περβάζι της -Αλάτι.
Μόνο ρουφούν τις συλλαβές από τα τύμπανα και τις φτύνουν από το ρουθούνι αφού κεντήσουν πάνω τους χτικιά και πονεμένες μάγισσες, μέχρι το τελευταίο ξόρκι από τον πάπυρο με τις συνταγές θανάτου που φυλούν κάτω από το μαξιλάρι που φιλούν πριν πέσουν για ύπνο πριν την Τελετή της επομένης στην κόκκινη ενορία του τελευταίου συρμού - πρωταγωνίστρια η κοπέλα με το άσπρο φόρεμα και τις φλόγες στην πλάτη, τυπωμένοι οι βολβοί στους ώμους της διεσταλμένες οι κόρες τους αδέσποτα τα φίδια γλύφονται, σκοντάψε στις κυλιόμενες και ράγισε. Αιμορραγία - Καλή σας όρεξη.
Η Ισορροπία μασημένο υπογλώσσιο ανισόρροπων παλμών
Καθώς η χορωδία σφυρίζει ανάποδα το σκοπό της νυχτερίδας Γιατί στέκεται όρθιος και αιώνιος ο Μορφέας Και είναι αβάσταχτο το κλάμα τον εμβρύων -σημείωση διαίσθησης
Δώδεκα γίναν τα ρολόγια Να βγουν επιτέλους τα φαντάσματα!
Η Ευτυχία χαραγμένη στο χάρακα Μεθυσμένος ο καρπός ελέγχου Και συ παλεύεις να λιώσεις τη σάρκα με το φλασκί σου
Συνύπαρξη για χάρη της ανυπαρξίας Λαβωμένο λιοντάρι στο βωμό, θυσία για εναν αμνό;
Εκμδενίζουμε το κέντρο βάρους Φέρεις το βέλος, φέρω το στόχο Φέρε το στόχο να φέρω το βέλος
Δορυφόροι Αδιάφοροι Στο κέντρο εμείς
Νοστος Νηπιακής αΝοησίας -Καταραμένη η κίνηση (Παύση) - Ένσταση κύριε Πρόεδρε! Και η ΑΚΙΝΗΣΙΑ; - ενοχή.
Αίμα σε κρανία περιπλάνησης στάζει ο ποιητής της ταράτσας καθώς γειτονικά καλώδια παίρνουν τη σάρκα γκιλοτίνας - μήπως και εισπνεύσει κάμποσες ανάσες η μαραμένη βιασύνη
Καρκινώματα ανοδικής φοράς προς γαλάζιες -οι δείκτες λένε- βουνοκορφές Μα οι σταλακτίτες τους κεντρίζουν υπόκωφους λαβυρίνθους Ανάθεμα! Πού ειναι η κλωστή σου;
Έλα να γεμίσουμε τους λάρυγγες με στάχτη κανένα σημείο ρίγους να μην τρυπώσει Μα εσύ αγαπάς με πόνο να μεθάς - έτσι πονώ και εγώ εξάλλου (και τότε είναι που δίνω έρωτα στις λέξεις)
Όλα τα στόματα ρουφηγμένα σ' ένα κομμάτι καθρέφτη πεταμένο στην όχθη της λάσπης
Καλλιτέχνες της μεταμόρφωσης του ευκόλου σε δυσκόλου και τούμπαλιν Η Χυδαιότητα μαζεύει τα παιδιά της στην ένεση που σιμώνει το μάγουλο και γελάει η μαύρη μπέρτα που κρατάς το νόμισμα της νίκης
Πότε θα χορέψεις με τα κορίτσια που τραγουδούν στους τοίχους; Και να 'ναι ο τελευταίος ιδρώτας που στάζει το χείλος σου
Λιγοστοί οι είκοσι αιώνες για να χαράσσεις μόλυβδο στον πάγο αλλά κοίτα που εσένα θάβει το κρύσταλλο!
Ξεχασμένο σκυλί σε κλειδωμένο μπαούλο αποθηκευμένης (και υποθηκευμένης) γωνίας! Άπλωσε απλά το κόκκινο πανί γύρω από τη σιδερένια σφαίρα και έλα να φτιάξουμε βροχή από δω ψηλά
