Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012

φόνος


Για κάθε ψηφίο ως το χιλιοστό
λεπίδα έφτιαχνε οικτρή
στις άκρες έσταζε αγκάθια
γλυκά τη σάρκα για να σχίσει
Πνοή σκληρή-
Για την ανάσα την ταγμένη
στην πορφύρα που κυλάει στους αγωγούς

Τον έκλαψε άραγε κανείς;

Πέμπτη 23 Φεβρουαρίου 2012

-όρμος


Όταν κοπάζει
τότε με σκιάζει

κι όταν στεγνώνει
πώς με σκοτώνει

Είν' η βροχή και ο πόνος
αγάπη υπονόμως

-ας μ' έσπρωχνες μέσα,
ν'΄ακούσω λίγο μόνο-

Στη θύελλα.

Μα αγαπώ τη μουσική
όταν ματώνουν τα αυτιά μου

- σ π ρ ώ ξε -

Και το γκρεμό στην τσάκιση

Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012

Κλήρος



Μείζονες τάφοι ψυχών ελαχίστων
κι ελάσσονα τ' αριστουργήματα των μεγίστων
Ξηραίνεται το δίκιο όταν ο δόλος ξεπηδά

Στο Χώμα ο Ήλιος και η Σελήνη στον Άδη
και η Αθηνά σφυρήλατο του Ηφαίστου

Η υστεροφημία στο τόξο των δώδεκα
και στην άκρη του τόξου ο 1
-ο ελάχιστος εκ των μεγίστων

Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2012

άτοπο ΙΙ



Άσκηση ηλεκτρισμού.
Επίλυση:

το σκοτάδι φιλικός αγωγός των εραστώv'
στη μέρα πάντα βραχυκυκλώνονται φαντάσματα.

Στο σβήσιμό τους φωσφορίζουν

Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2012

ατοπο-



Αν μία αστραπή
γεννήτρια δακρύων χιλίων

πονάει ο Ουρανός όταν βρέχει
(στη λάσπη ο σπαραγμός)

Στον ήλιο μόνη η κάθαρση.
(το φως -έστω- πάντα καθαρό)

Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012

Στην άμμο


Τα φωτισμένα φύκια του γιαλού
φτάνουν μόνο να μου δείξουν
το μάγουλο του φεγγαριού
- τ' απέναντι, που το ρουφά η θάλασσα

εκεί, υπογείως του βυθού
που τα ψάρια βουβά ενορχηστρώνουν τις φυσαλίδες καταπνιγμένων Σειρήνων
που οι ναύτες υπάκουα ερωτεύονται γοργόνες απαγωγείς
και η τρίαινα ανοδικές σπέρνει δονήσεις
- μα προς τα κατω μόνο σιωπή -
εκεί λ υ π(ηρά κοιμ)ά σ α ι εσύ.

Στον πάνω όροφο μουσική.

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2011

Γραμματική २.



Δίνω φωνήεντα, βάζεις τα σύμφωνα
(πάντα άηχος ήσουν και θα μείνεις)
Λέξη. Στόμα.
Λείπω, -εις . Σιωπή.

Ο-μόνοι-Α.
(προσοχή στα κεφαλαία, πλάνη)
(προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας
- Πάντα εσύ ο συρμός)
Εγώ πάντα μένω.

Και πάντα δύναμη αντλώ από τους συνειρμούς
-μ’ αυτούς πλαγιάζω το βράδυ, η αϋπνία εγκεφαλική και ονειρεμένη
Με μαύρο κι άσπρο, με κύκλους και σφεντόνες τρυπάω στην καρδιά
Και δίνω στην οργή πνοή
(το χαρτί είναι μόνο η αρχή)
Και με φωτιά σβήνω βροχή
Στους εραστές ποινή θανατική

Α π ο μ υ θ ο π ο ί η σ η (όνομα γένους θηλυκού):
έλλειψη ρημάτων, αγάπης και υπαρκτικών.