Κλήρος

Μείζονες τάφοι ψυχών ελαχίστων
κι ελάσσονα τ' αριστουργήματα των μεγίστων
Ξηραίνεται το δίκιο όταν ο δόλος ξεπηδά

Στο Χώμα ο Ήλιος και η Σελήνη στον Άδη
και η Αθηνά σφυρήλατο του Ηφαίστου

Η υστεροφημία στο τόξο των δώδεκα
και στην άκρη του τόξου ο 1
-ο ελάχιστος εκ των μεγίστων

άτοπο ΙΙ

Άσκηση ηλεκτρισμού.
Επίλυση:

το σκοτάδι φιλικός αγωγός των εραστώv'
στη μέρα πάντα βραχυκυκλώνονται φαντάσματα.

Στο σβήσιμό τους φωσφορίζουν

ατοπο-

Αν μία αστραπή
γεννήτρια δακρύων χιλίων

πονάει ο Ουρανός όταν βρέχει
(στη λάσπη ο σπαραγμός)

Στον ήλιο μόνη η κάθαρση.
(το φως -έστω- πάντα καθαρό)

Στην άμμο

Τα φωτισμένα φύκια του γιαλού
φτάνουν μόνο να μου δείξουν
το μάγουλο του φεγγαριού
- τ' απέναντι, που το ρουφά η θάλασσα

εκεί, υπογείως του βυθού
που τα ψάρια βουβά ενορχηστρώνουν τις φυσαλίδες καταπνιγμένων Σειρήνων
που οι ναύτες υπάκουα ερωτεύονται γοργόνες απαγωγείς
και η τρίαινα ανοδικές σπέρνει δονήσεις
- μα προς τα κατω μόνο σιωπή -
εκεί λ υ π(ηρά κοιμ)ά σ α ι εσύ.

Στον πάνω όροφο μουσική.

Γραμματική २.

Δίνω φωνήεντα, βάζεις τα σύμφωνα
(πάντα άηχος ήσουν και θα μείνεις)
Λέξη. Στόμα.
Λείπω, -εις . Σιωπή.

Ο-μόνοι-Α.
(προσοχή στα κεφαλαία, πλάνη)
(προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας
- Πάντα εσύ ο συρμός)
Εγώ πάντα μένω.

Και πάντα δύναμη αντλώ από τους συνειρμούς
-μ’ αυτούς πλαγιάζω το βράδυ, η αϋπνία εγκεφαλική και ονειρεμένη
Με μαύρο κι άσπρο, με κύκλους και σφεντόνες τρυπάω στην καρδιά
Και δίνω στην οργή πνοή
(το χαρτί είναι μόνο η αρχή)
Και με φωτιά σβήνω βροχή
Στους εραστές ποινή θανατική

Α π ο μ υ θ ο π ο ί η σ η (όνομα γένους θηλυκού):
έλλειψη ρημάτων, αγάπης και υπαρκτικών.

Τελεία,

Εγώ να βουτώ στο πλοίο
και συ βούτα στη σκόνη
μέχρι να βρεις το κρύσταλλο
ή στη βάθρα να πνιγείς

Να εύχεσαι να σε πάρει ο άνεμος
-φυσάει πιο γλυκά ο πόνος τότε
Ας έχεις τύχη οικτρή,
εσύ που χτυπάς.

(γέλιο Σαρδάνης καθώς γλυκά γυρίζει η πλάτη σε απόηχο απομάκρυνσης,
φαντάζουν αιώνιες οι σκάλες;)

Στάχτες

Ζούμε σιμά στο φάντασμα
το προηγούμενο
μέχρι να δοξάσουμε το επόμενο

Απ' τους παγωμένους κέδρους
μέχρι τ' αρμυρίκια στον ήλιο

Απ' το λευκό μέχρι το κοράκι

Απ' το άτομο μέχρι τη δυάδα

Απ' τον ιδρώτα μέχρι το αίμα

Απ' τη ζωή μέχρι το θάνατο

-και Αντίστροφα

Αυτό που μένει πάντα είναι μόνο στάχτες